fachowo

ePodloga.pl / Artykuły

Drewno ,a wilgoć – cz

Drewno ,a wilgoć – cz.2

13-08-2009, opracowanie: ePodloga.pl

 

W poprzedniej części wyjaśniliśmy, czym jest wilgoć i w jaki sposób wpływa ona na drewno. Omówiliśmy także zjawiska pęcznienia i kurczenia negatywnie wpływające na strukturę i trwałość materiału oraz przyczyny ich powstawania. Wiemy też już, czym jest wskaźnik równowagi EMC mający istotną role przy zachowaniu się drewna w konkretnym środowisku. Teraz postaramy się przyjrzeć, dlaczego jeden gatunek potrafi sobie dobrze poradzić z wilgocią, a drugi nie. Dlaczego jeden przy kontakcie z wodą zacznie pęcznieć bardzo szybko, drugi po dłuższym czasie, a jeszcze inny w ogóle.W poprzedniej części wyjaśniliśmy, czym jest wilgoć i w jaki sposób wpływa ona na drewno. Omówiliśmy także zjawiska pęcznienia i kurczenia negatywnie wpływające na strukturę i trwałość materiału oraz przyczyny ich powstawania. Wiemy też już, czym jest wskaźnik równowagi EMC mający istotną role przy zachowaniu się drewna w konkretnym środowisku. Teraz postaramy się przyjrzeć, dlaczego jeden gatunek potrafi sobie dobrze poradzić z wilgocią, a drugi nie. Dlaczego jeden przy kontakcie z wodą zacznie pęcznieć bardzo szybko, drugi po dłuższym czasie, a jeszcze inny w ogóle.

 

Zanim zaczniemy wyjaśnijmy kilka pojęć. Higroskopijność drewna polega na zdolności wymiany pary wodnej między drewnem a środowiskiem. Drewno może albo oddawać nadmiar swojej wilgoci otoczeniu lub uzupełniając niedobór pobierać z otaczającego powietrza parę wodną. Nasiąkliwość z kolei jest to zdolność wchłaniania wody lub innej cieczy, w jaką drewno jest zanurzone. Miarą nasiąkliwości jest wilgotność maksymalna, jaką drewno może osiągnąć, prędkość nasiąkania oraz stopień nasycenia. Przesiąkliwość polega na przenikaniu wody lub innych cieczy przez drewno. Cecha ta ma istotne znaczenie w przypadku drewna używanego do budowy statków lub innych dziedzinach, które wymagają od niego odporności na wilgoć. Istotną role gra też przekrój. Przesiąkliwość przekroju poprzecznego (wzdłuż włókien) jest większa niż przesiąkliwość przekroju promieniowego lub stycznego.

 

Aby lepiej zrozumieć zjawiska przesiąkliwości i nasiąkliwości przyjrzyjmy się samej strukturze drewna. Rosnące drzewo zawiera pewną tkankę, która jest chroniona przez korę. Tkanka ta nazywana jest kambium (inaczej miazgą) i jest ona odpowiedzialna za przyrost. Miazga składa się z pojedynczych komórek, które poprzez swój podział zwiększają swoją ilość, a tym samym objętość. Drugą istotną tkanką budulcową jest tzw. ksylen. Tkanka ksylenu zajmuje przestrzeń między rdzeniem, a kambium. Jej główną funkcją jest rozprowadzanie wody i substancji odżywczych w całym drzewie. Jej przyrost wiąże się z rośnięciem drzewa wzdłuż swojej osi. W przypadku gęstości interesującą nas tkanką będzie kambium. To właśnie jej rozwój wiąże się z grubością i twardością drzewa. Kambium może znajdować się w dwóch stanach. Może być w stanie aktywności lub w stanie braku aktywności. W naszym klimacie okres aktywności to okres zaczynający się wiosną, a kończący jesienią. Poprzez zimę kambium jest biologicznie martwe. Drzewo nie rośnie i pozostaje w tym stanie aż do procesu aktywności. Okres aktywności, czyli taki, w którym drzewo może się rozwijać jest tzw. okresem wegetacyjnym. Poprzez rozwój należy rozumieć tworzenie się nowych komórek. Na początku okresu wegetacyjnego w kambium tworzone są komórki młode. Charakteryzują się one jasną barwą i mniejszą odpornością oraz wiązaniem. Drewno w tym okresie czasu nazywane jest drewnem wczesnym. Po podważeniu kory, która jest słabo wiązana (odpadnie bardzo łatwo) zobaczyć można w drzewie wczesnym gąbkowatą jasną i miękką powierzchnie podatną na uszkodzenia mechaniczne i wsiąkanie wilgoci. Nacięcie takiej powierzchni spowoduje trwały ślad w życiu drzewa. Wraz z czasem zbliżając się ku jesieni i końcowi okresu wegetacyjnego powstają coraz to mocniejsze i ciemniejsze komórki. Są bardziej odporne i mają mocne wiązania, w końcowym okresie ich kolor jest ciemnobrązowy. Wraz z nadejściem zimy proces przyrostu zatrzymuje się, a wiosną zaczyna od początku. Słoje to charakterystyczne ciemne linie widoczne w przekroju drewna. Są to właśnie te ciemniejsze komórki powstające najpóźniej podczas okresu wegetacyjnego, dlatego powszechnie wiadomo, że wiek drewna można zbadać określając liczbę jego słoi. W tym miejscu warto też wspomnieć o tzw. twardzielowaniu. Jest to proces wytwarzania się tzw. twardzieli na kambium. Twardziel jest to kompozycja gum i żywic uodparniająca i zapewniająca lepszą sztywność drzewu. W zależności od gatunku i tego czy jest to drzewo twardzielowe proces twardzielowania może wystąpić w różnym okresie życia. Na przykład u sosny wypada on na 20 rok życia, a w przypadku jesionu na 70 rok. Warstwa twardzielowa jest widoczna w przekroju drzewa i charakteryzuje się ciemniejszą barwą na wskutek impregnacji żywicami i gumami. Warstwa ta jest bardziej odporna na wilgoć, aby lepiej chronić sam rdzeń.

 

 

Podsumowując, można wskazać kilka istotnych czynników mających wpływ na nasiąkliwość i przesiąkliwość drewna. Duży wpływ ma budowa i wiek drewna, czy jest to twardziel czy biel, początkowa wilgotność, ciśnienie cieczy oraz gatunek drewna. Duże znaczenie ma też przekrój. Woda lepiej przenika wzdłuż włókien, niż prostopadle do nich, a także fakt czy jest to drewno wczesne czy późne.

 

A jak to się wszystko ma do drewna egzotycznego? Odrobinę inaczej. Drzewo żyjące na przykład w Afryce ma inne warunki atmosferyczne. Klimat jest tam suchy i gorący z występującymi tzw. porami deszczowymi. Drzewo żyjące w Afryce nie ma okresu wegetacyjnego, a kambium jest przez cały czas w okresie aktywności. Dlatego też gęstości niektórych drzew egzotycznych są większe od europejskich. Drugą istotną sprawą są drastyczne zmiany wilgoci. Długie pory deszczowe, a następnie gorące jeszcze dłuższe okresy suszy szybko zniszczyłyby drzewo europejskie. Niektóre gatunki egzotyczne wykształciły metody ochrony przed zmianami wilgoci tym samym uodparniając się na nią i zapewniając sobie w tych trudnych warunkach byt. Niektóre gatunki drewna egzotycznego w swoim składzie zawierają specjalne substancje oleiste i żywiczne zapobiegające przed wilgoceniem i wodą. Do przykładowych gatunków wodoodpornych można zaliczyć na przykład Teak, Merbau, Lapacho, czy Iroko. Gatunki te mają bardzo niski współczynnik skurczu, dlatego znalazły zastosowanie przy produkcji statków, w stolarce zewnętrznej, przy produkcji podłóg do łazienki lub basenów. To właśnie współczynnik skurczu określa jak dobrze drewno radzi sobie z wilgocią. Aby lepiej ją sklasyfikować w odniesieniu do podłóg drewnianych opracowano kilku stopniowy system klasyfikacji określany stabilnością. Wyrażana w kilku stopniach pokazuje, jaka różnica zmian wystąpi w przypadku podłogi pod wpływem wilgoci i świadczy o jej przeznaczeniu. Podłogi nadające się do pomieszczeń o dużej wilgotności i narażeniu na wodę muszą posiadać najwyższą klasę stabilności.

Tagi: deski,parkiety,deska,parkiet,podlogi,drewniane,wilgoc,woda,drewno

drukuj Drukuj | pobierz Pobierz | polecanie Poleć znajomemu | ulubione Ulubione | dyskusja Forum
Ocena: ocena 1 ocena 2 ocena 3 ocena 4 ocena 5

Wszystkie artykuły


| 1 | 2 | 3 | Pokaż wszystkie


Deska Barlinecka


Statystyki





O nas / Kontakt / Regulamin / Banery / Linki / Wszystkie artykuły / Mapa serwisu
Interesuje Cie współpraca? Zajrzyj do działu Reklama
Projekt i realizacja: iTools
2010, ePodloga.pl , wszystkie prawa zastrzeżone.